De Stoomfluit van Coevorden floot decennialang dagelijks. Na klachten van omwonenden verdween het geluid, maar men begon het toch te missen, zodat uiteindelijk het dagelijks fluiten weer in ere werd hersteld, schrijft Hester Dibbits in Boekman Extra. Het geluid van de stoomfluit mocht blijven en werd zo onderdeel van ons industrieel erfgoed. Een mooi voorbeeld van wat erfgoed kan zijn en dat het ook vaak iets emotioneels is. Een traditie, een geluid, een voorwerp, zelfs een geur. Erfgoed is niet iets vaststaands. We spreken onderling met elkaar af wat wel en geen erfgoed is. 

‘Maar als je erfgoed definieert als dingen en tradities van het heden, uit het verleden, die we willen bewaren voor de toekomst, dan rijst de vraag: wie zijn die ‘we’ dan? Vaak is diegene die het label erfgoed erop plakt een museumconservator, een heemschutdeskundige of een andere ‘expert’. Maar er is ook een stroming van mensen die zegt dat er veel meer stemmen zijn die je daarover kan laten horen. Wie gaat er eigenlijk over? Dat is een interessante vraag, want dan begint het gesprek, of wordt het op een andere manier voortgezet’. Van en voor wie is erfgoed?

Lees het hele interview van KCR met Hester Dibbits hier.

Categorieën: Publicatie

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *